frustratie die UWV heet

 

Mijn week begon echt K.U.T mag ik het zo zeggen. Echt ik heb er even geen andere woorden voor.

Zoals de meeste wel weten en kan lezen in één van mijn blogartikelen ben ik gediagnosticeerd met een Patella femoraal pijnsyndroom. Hier loop ik al ruim een jaar mee en op 30 November 2017 kon ik niet meer op mijn benen staan. Hierdoor moest ik de ziektewet in en werd mijn contract niet verlengd waardoor ik aangemeld werd bij de bedrijfsarts van het UWV.

Vorige week werd ik door de UWV gebeld en stelde zij mij vragen zoals; hoe oud zijn uw kinderen? En wat doen zij zoal? Doet u echtgenoot ook iets in het huishouden? WTF Ik vroeg dan ook netjes waarom deze vragen mij gesteld werden omdat het toch over mijn ziektebeeld gaat en niet wat mijn gezin op een dag uitvoert!

Maar goed ik kreeg een oproep om bij een bedrijfsarts te komen. Daar ben ik inmiddels geweest en toen ben ik daar een paar dagen van slag van geweest. Het gesprek begon goed maar toen zij vroeg of ik kon beschrijven wat ik voelde nam zij mij niet meer serieus want nadat ik een poging heb gewaagd om het uit te leggen ( Tsja hoe beschrijf je een syndroom??!!) zei ze; als ik een dag gesport heb dan heb ik de volgende dag ook last van een beurs gevoel in mijn benen!!

Eh..wat….Op dit punt heeft zij mij dus neer gekregen en het ging nog even fijn verder.

De bedrijfsarts vroeg aan mij; je heb er al lang last van en opeens gaat het niet meer. Ik zei; zo opeens is dat niet en begon te vertellen hoe het allemaal gelopen is. En wat zegt mevrouw hierop...maar opeens kon je niet meer fietsen. Nee zo opeens was het niet ik heb er nu ruim een jaar last van en de laatste half jaar daarvan loop ik met pijn maar heb gewoon doorgezet en ben blijven werken, wat ik dus niet had moeten doen volgens de Fysio omdat de spieren in mijn benen nu zwaar overbelast zijn waardoor op een gegeven moment het fietsen ook niet meer ging.

Maar je heb beurse benen dat is geen reden om niet te werken. Nee zei ik; ik heb een knieschijf aandoening waardoor de spieren te overbelast door raken omdat ze de boel moeten opvangen. Maar de bedrijfsarts zag er niks aan en zei dat ze er over twijfelde.

Tja…toen zei ik; dus u neemt mij niet serieus? Jawel zegt ze maar ik zie niks aan u dus kan ik u niet in de ziektewet houden.

De sfeer verander helaas wel want ik zei; u bent toch arts? Dan weet u toch dat een patella pijnsyndroom van binnen zit en ik geen gips om mijn been hoef.

Ik moet eerlijk zeggen dat de toon al in het begin bij binnenkomst al gezet was doordat de bedrijfsarts zei; ik moet u in dit uur beoordelen en ik ben niet om over werk, schulden en privésituatie te praten ( ik had nog geen woord gezegd)) En weet je hoe ze het gesprek begon?????

Hoe oud zijn u kinderen? Wat doen zij? Gaan ze naar school? Werkt u echtgenoot? Wat doet hij voor werk? Heeft u schulden? Echt beste mensen Ik wilde hierop antwoorden met dat gaat je geen moer aan maar ik bedacht mij op tijd en heb de vragen gewoon netjes beantwoord.

En dan krijg je een brief binnen, aangetekend nog wel!!

 

aangetekende brief

Het ziektebeeld is zodanig verbeterd dat de klant voldoende belastbaar is om het arbeid weer te hervatten.

 

Dus ze herkent dat er problemen zijn maar dat deze nu over zijn!!

Dagelijkse activiteiten; ik zou rond 22:00 naar bed gaan. Lekker relevant

en dat is niet eens besproken aangezien ik niet voor 0:00 in bed lig dus!

Ingeschreven bij sportschool maar gaat daar nooit (lekker goet Nederlands mevrouw de bedrijfsarts)

Ik heb gezegd dat ik al een geruime tijd sport op een sportschool maar dat ik drie maanden niet meer mocht sporten van de Fysio.

Kan sinds een jaar niet op de fiets!!!!

Nou en dan bewijs ik hiermee toch dat ze toch echt niet geluisterd heb…zucht!!!

Ik heb al die tijd gewoon gefietst totdat mijn benen het begaven. Dat heb ik nota benen in het gesprek verteld. Hoe frustrerend is dit!

Dat zij zegt ik hou je niet in de ziektewet nou prima daar kan ik mee leven. Maar dat zo iemand – een buitenstaander die beweerd arts te zijn – mij verteld dat ik niks mankeer dat gaat mij te ver!

Mijn week eindigde met een hele mooie bos bloemen van manlief.

 

 

 

En alles daartussen vertel ik jullie aanstaande Woensdag in een fotodagboek. Dat is een nieuw onderdeel op blogmomentje.

 

afsluiter-2

Volg mij op social media en like mijn blogs:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *